Hallo,
Mijn naam is Laurens. Ik heb een hekel aan mensen en dat is wederzijds. Mijn moeder leed aan Münchhausen by proxy. Vanaf mijn peutertijd stopte ze flinke doses fijngestampte diazepam (die ze zelf kreeg voorgeschreven in verband met overspannenheid, pleinvrees en slaapproblemen) in mijn pap. Daardoor dachten ze op school dat ik traag van begrip was en werd ik naar een LOM-school gestuurd.
In de puberteit kreeg ik last van jeugdpuistjes. Ik was verlegen, mensenschuw en had geen vrienden. Omdat mijn libido groeide als bamboe, maar meisjes me met de nek aankeken, besloot ik ze anoniem gedichten te sturen. Op de één of andere manier ontdekte Jazzlyn dat het aan haar gerichte gedicht “Jazzlyn, zie de dag komt aan” van mij afkomstig was. Ondanks mijn smeekbede om niets verder te vertellen kende ze geen genade. Op de VSO was ik definitief het middelpunt van spot.
Zoals zoveel eenzame jongemannen vluchtte ik na schooltijd naar de online wereld van het gamen. Cola, pizza en paprikachips werden mijn dieet, de muren van mijn zolderkamer een veilige buffer tegen de grote, boze buitenwereld. Terwijl mijn huid bleker werd en ik langzaam maar zeker uitdijde tegen de armleuningen van mijn bureaustoel, slachtte ik onaantastbaar als een god oude vrouwtjes af in GTA.
Het leven stremde. Nu, twintig jaar verder, woon ik in een flat van de woningbouw, onder een psychotische mevrouw die ’s nachts haar demonen verjaagt met muziek van Dotan. Ik heb geen werk, geen vrienden, geen doel. De wasmand puilt uit, de keuken is vier maanden geleden voor het laatst schoongemaakt door iemand van de Vrijwilligerscentrale.
Ik ben het eerlijk gezegd kotsbeu dat het altijd maar zo goed gaat met anderen. Het moest maar eens afgelopen zijn met hun voorspoed. Daarom ben ik zo blij met jullie. Hoewel het me nog niet helemaal duidelijk is waar jullie precies voor staan, weet ik nu al dat ik bij de eerstvolgende parlementsverkiezingen op de Partij voor de Misantropen ga stemmen!
Groetjes,
Laurens