Mijn naam is Heleen de Croo. Ik ben gediagnosticeerd met een autismespectrumstoornis, maar de harde waarheid is dat diagnoses er vooral zijn voor de zorgverzekeraar, luister maar eens naar Jim van Os, dat is een wereldberoemde psychiater (zeker niet zomaar de eerste de beste in elk geval) en die zal je haarfijn vertellen dat diagnoses eigenlijk helemaal niet zoveel zeggen en dat de DSM-5 eigenlijk vol staat met leugens. O ja, en ik stam af van Franse hugenoten, die zijn heel lang geleden naar Nederland gevlucht omdat ze over de kling werden gejaagd door Lodewijk XIV, de zonnekoning, maar dat was dus in feite een misleidende naam.
Omdat ik als kind agressief was naar mensen wist ik al vroeg in het leven wat ik later wilde worden: schaapherder. Ik dacht: als schaapherder hoef je niet met mensen te praten, je bent de hele dag in de natuur en schapen blaten dan wel, maar dat is niet erg zolang je ten minste een koptelefoon met noise cancelling hebt.
Het probleem is: in Nederland is er helemaal geen natuur. Sommige ecologen zeggen wel eens dat er in Nederland geen ongerepte natuur meer is en dat natuurbeheer tuinieren op landschapsschaal is. Ik ben dat van harte met ze eens, al zijn veel ecologen onhebbelijke betweters.
Daar komt bij dat Nederland zo klein is dat je geen twee minuten op de heide kunt lopen zonder een ander mens tegen te komen. Mensen willen praten. Altijd. “Hoeveel schapen zijn dat nou?” Of: “wat betekenen die kleuren op hun kont?” Ook populair: “nog last van de wolf?” Het is geen échte interesse. Mensen zitten verlegen om een praatje. Ze raken nooit uitgepraat.
Ik ben trouwens allergisch voor wol. Mede daarom ben ik me nu aan het oriënteren op een ander beroep en nu écht iets zonder mensen, zoals bijvoorbeeld vuurtorenwachter of archivaris. Niemand vraagt een vuurtorenwachter of archivaris wat ‘ie zoal doet de hele dag.
Nou, Partij voor de Misantropen. Mijn stem hebben jullie. In mijn gemeente kan ik niet op jullie stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hoe zit dat eigenlijk?