Ook als het gaat om internationale betrekkingen kijkt de Partij voor de Misantropen zonder een greintje hoop naar de wereld. Waar Neerlands intellectuele voorhoede zichtbaar opgewonden raakt van een paar bommen op Iran, stoppen wij nog maar eens onze pijp en schudden meewarig het hoofd. Waarom vraagt u? Nou vooruit, in navolging van onze progressieve collegapartijen leggen we het u nog één keer uit.
De westerse wereld krijgt in toenemende mate te maken met concurrentie van de BRICS-landen. Zij zijn wel zo’n beetje klaar met Amerikaanse en Europese suprematie. Wij Nederlanders zijn slechts nietige getuigen van een fragmentatie van de internationale orde en van een verschuiving van een unipolaire, naar een multipolaire wereld (hoi Ad).
Terwijl Europa steeds wanhopiger wijst op de internationale afspraken van weleer zijn de Verenigde Staten het pad ingeslagen van een onomwonden concurrentiestrijd: met handelstarieven en ontvoerde staatshoofden wordt het internationaal recht als een kleine jongen in de hoek gezet. De aanval op Iran is (weer) een overtreffende trap. Hoe China en de andere BRICS-landen zullen reageren is de grote vraag.
Of we ons nu opwinden of niet, het maakt geen verschil. Of onze bewindslieden nu wel of niet hun eeuwige zorgen uitspreken en met plechtige gezichten oproepen tot de-escaleren, Nederland heeft geen enkele invloed op de uitkomst van deze machtsstrijd. Wie echter kranten, socials en publieke omroep volgt zou kunnen gaan geloven dat het onze lotsbestemming is de rest van de wereld met onze opgeheven vinger te tuchtigen.
“Schande!” roepen de van elke twijfel gespeende BN’ers op NPO Radio 1. “Schande!” roepen de experts van het internationaal recht aan de Nederlandse talkshowtafels. Hun walging spat van het scherm. Hoe kunnen meer dan zeventigmiljoen Amerikanen zo’n onvoorspelbare domme aap tot hun president kiezen? Waarom heffen we niet nog véél hogere vrijheidsbijdragen om Rusland op de knieën te krijgen? Waarom leggen we niet nóg meer sancties op, steeds meer en steeds hogere sancties, tot de rest van de wereld net zo verstandig is als Rob de Wijk en Arend Jan Boekestijn?
De Partij voor de Misantropen koestert geen illusies. Nederlandse buitenlandpolitiek is politiek van spek en bonen. Als het aan ons misantropen ligt trekt Nederland zo snel mogelijk haar reusachtige broek uit, bieden we de wereld onze nederige excuses aan voor tachtig jaar betweten, zetten we Rob de Wijk en Arend Jan Boekestijn met pek en veren besmeurd over de grens en kruipen we terug in ons hok, waar we tot in lengte van dagen in schaamte zullen reflecteren op onze tenenkrommende, oervervelende arrogantie en domineesmentaliteit. Om met Francis Fukuyama in The End of History and the Last Man te spreken: “the Dutch are such annoying little pricks.”