Aan de hand van tien vaste vragen stellen prominenten van de Partij voor de Misantropen zich aan u voor:
Vandaag partijvoorzitter Arend Jan van Westerloo, 1969, Lelystad.
Omschrijf uzelf kort. “Vóór alles ben ik aartspessimist. Er is niets dat ik méér verafschuw dan optimisme, behalve dan optimisten zelf.”
Hoe zag uw (politieke) loopbaan er tot dusverre uit? “Ik heb Slavische taal- en letterkunde in Amsterdam gestudeerd. Daar heb je dus helemaal niets aan kan ik je vertellen. Na het afronden van deze studie heb ik een carrière nagejaagd in het wetenschappelijke wereldje, maar omdat ik tamelijk rigide ben in de omgang liep dat op niets uit. Daarna heb ik overal en nergens gewerkt. Aarden lukte nooit, mezelf steeds korte tijd handhaven was het hoogst haalbare. Sinds de oprichting van de Partij voor de Misantropen is die lijdensweg verleden tijd”.
Hoe bent u misantroop geworden? “Mensenhaat beschouw ik als een kwestie van common sense”.
Met welke politieke partijen verwacht u in de toekomst samen te werken? “Denk ik aan mensenhaat dan denk ik aan D66”.
Wie inspireert u het meest? “Ik ben beslist geen communist, maar Erich Honecker blijft toch wel een inspiratiebron. Dogmatisch en stug, was hij de man die de Berlijnse Muur liet bouwen en die met veel repressie door geheime diensten een heel volk onder de duim wist te houden. Met zijn Schiessbefehl heeft hij laten zien dat hij de ultieme consequentie durfde te trekken uit het besef dat je de mensen ten diepste niet kunt vertrouwen”.
Welke doelen heeft u zich gesteld op persoonlijk vlak? “Blijf roken, al ben je straks de allerlaatste”.
Hoe combineert u werk en privé? “Mijn vrouw doet het huishouden, de kinderen zijn het huis uit. Niet dat ik een aandeel heb gehad in hun opvoeding overigens. Ik kan me volledig richten op de belangen van al die mensenhatende Nederlanders”.
Wat is uw favoriete vakantiebestemming? “Reizen beschouw ik als het ideale alternatief voor mensen zonder fantasie.”
Hoe kwam u in aanraking met de Partij voor de Misantropen? “Samen met penningmeester Kees Desmet heb ik de partij opgericht, nu zo’n kleine drie jaar geleden. Dat het zo’n doorslaand succes zou worden durfden we toen nog niet eens te hopen”.
Hoe ziet u de toekomst van Nederland? “Inktzwart. Ik zie een machteloze bestuurlijke elite, die is vastgelopen in regels en procedures. Geen probleem wordt nog opgelost, de boel stagneert volkomen. De vrouwenemancipatie heeft bovendien de invloed van vrouwen op het bestuur enorm vergroot. Mede als gevolg daarvan zijn we soft en week geworden. Onze hele maatschappij is tegenwoordig gericht op empathie, medemenselijkheid en samenwerking. Het is om te janken”.